حتی وقتی از اینکه می بینی من نمی تونم بیشتر از توانم شاد باشم.... بیشتر از توانم تلاش کنم پیش خودت فکر می کنی چرا باید اینقدر توانم کم باشه... به نظرم می اد اگه کوه را هم جابه جا کنم تو هنوز دوست داری من دریا ها را هم جا به جا کنم.

تو منو زیاد می بینی. بیشتر از خودم. نه اینکه بد باشه ها... نه به خدا. می دونم دوستم داری.می دونم از روزی که به دنیا اومدم واسم آرزوهای بزرگ داشتی.

می دونم دوست داشتی جهان را تغییر برم. دوست داشتی بزرگ باشم... دوست داشتی مشهور باشم... 

می دونم دلت نمی خواست من دکتر باشم... مهندس باشم... دوست نداشتی کسی باشم که وقتی بمیرم اسمم فراموش می شه. دوست داشتی کسی باشی که همیشه ازم به عنوان یه ادم بزرگ یاد بشه.

حتی وقتی ابتدایی بودم انشا که می نوشتم تو بیشتر از خودم کیف می کردی. بیشتر از خودم ذوق می کردی.... بیشتر از خودم منتظر زنگ انشا بودی.

بیشتر از خودم دوست داشتی بنویسم.

شاید به خاطر لبخند های تو بود که منم عاشق نوشتن شدم. به خاطر ذوق و شوق تو بود که منم یه دفعه حس کردم دوست دارم نویسنده باشم.

هر چی فکر می کنم می بینم همیشه دلم می خواست خوشحالت کنم.

همیشه دوست داشتم شاد باشی و من مسبب شادی هات باشم.

از اینکه به خاطر من لبخند بزنی احساس غرور می کردم.

نمی تونم بهت بگم چقدر از روزهایی که عذابت دادم و به خاطرم غصه خوردی و اشک ریختی و توی خودت ریختی از خودم بدم می اد. چقدر به خاطر خامی هام نپختگی هام که باعث می شد ازم نا امید بشی و غصه بخوری که چرا باید اینقدر خام باشم از خودم ناراحت می شم.

همیشه می گفتی باباس قصاب و بچه ی گوشت نخور..... نمی فهمیدم یعنی چی....

بهم می گفتی وقتی من خودم ختم روزگارم تو چرا خامی می کنی؟؟؟؟ چرا نمی ایی ازم بپرسی؟؟؟

و من همیشه اونقدر بچه بودم که فکر می کردم اگه ازت بپرسم ناراحت می شی.

بدون اغراق می گم هر جا ازت پرسیدم بعدش موفق شدم. 

هر جا ازت پنهون کردم ضربه خوردم.

تو همیشه نگران من بودی. از اینکه احساسم تکه تکه بشه. از اینکه خرد بشم از اینکه احساس شکست بکنم.... می ترسیدی از اینکه خودم را گم کنم.

همیشه می خواستی مواظبم باشی.

مواظب بودی اما منم دختر بد قلقی بودم.

خیلی عذابت دادم.

خودم را نمی بخشم.

تو منو ببخش.

بابایی خوبم خیلی خیلی دوستت دارم و می دونم که تو خیلی خیلی دوستم داری.

الهی من فدای موهای سپیدت بشم که حالا ازشون خجالت می کشی و احساس پیری می کنی....

الهی من فدای چشمات بشم که بعضی وقتا اشک توش جمع می شه و سعی می کنی ازم پنهونش کنی...

الهی من فدای دل مهربون و نگرانت بشم که هنوز هم نکران منی و می خوای راحت باشم و خار دردی به دلم نشینه.

الهی من قربون این همه تنهایی ات برم  که به خاطر من و خواهر و بردارم هیچ کس را توش راه ندادی.

الهی من قربون عشق سی و اندی ساله ی توی قلب بشم که هیچ وقت کم رنگ نشد و هنوز هم که هنوزه با به زبون آوردن اسم مامانم چشمات برق می زنه.

الهی من فدای سر تا پای پر از محبتت بشم.

بابایی خوبم تو بدون اغراق بهترین بابی دنیا هستی.

به خدا راست می گم. خیلی از دوستای خودم حسرت داشتن تو را داشتند.

بهت افتخار می کنم.