یادم می افتد به آن روزهایی که شعر هایم را می دادم دست پاییز و به این بهانه چند لحظه ای با او صحبت می کردم.
همیشه دنبال بهانه ای بودم تا با پاییز صحبت کنم. کنارش باشم. ببینمش. از دلم... از روزگارم... از دوستانم... از دوست داشتن هایم... از عشق و نفرتم با او بگویم.
همیشه دنبال لحظه ای می گشتم که او را جایی خلوت ببینم تا نه مزاحمی اوقات خوشش را تلخ کند و نه دردی نا خود آگاه از شنیدن دردمندی بر دلش سنگینی کند و هاله ای شود بر چشم هایش و مرا نبیند.
همیشه دنبال این بودم تا شر مزاحمان را از سرش کم کنم تا خود واقعی ام را ببیند و....
یاد زمانی می افتم که تازه واردی کسی که نمشناختمش زیاد دور و برش می پلکید. اگر اشتباه نکنم آقایی بود شهسواری نام که حضورش در کنار پاییز نا خود اگاه مرا از او متنفر کرده بود.
بعد ها که او را بیشتر شناختم و با او همکلام شدم فهمیدم اشتباه کردم.
من زیاد اشتباه می کردم.
اما همیشه پاییز با مهربانی مرا می بخشید و اصرار داشت که من پاکم.
اگر چه همیشه او را استاد صدا کردم اما او انقدر بزرگوار بود که مرا خواهرش خواند.
حالا این برادر از این خواهر دلگیر شده و اصرار دارد که دلخوری پیش نیامده.
من اما می دانم سنگینی حرفی که زدم چقدر او را دلتنگ روزهایی کرده که این خواهر اینقدر گستاخ نشده بود.
یادم می آید حتی بعد از 5 سال که او را دوباره دیدم هر چه در چهره اش گشتم تا اثری از کینه ببینم ان هم از حرفهایی که من با آنها او را آزردم.... هیچ ندیدم جز عطوفت برادرانه ای که هیچ گاه از من دریغش نکرد.
اولین باری که بعد از 5 سال او را دیدم و او ناژوان را به من معرفی کرد ظهر تا به خانه رفتم به همسرم زنگ زدم و با شوق گفتم: مرا بخشید.
آخر او شاهد گریه های من بود ... شبهایی که کابوس ان روز کذایی در دانشگاه را می دیدم. شبهایی که دلتنگ شعر خواندن هایم می شدم با استاد.... شبهایی که دلتنگ ان اتاق کار در دانشگاه می شدم و شبهایی که دلتنک کلاس و درس و ساعت های اندیشه و قانون اساسی می شدم.
همسرم شاهد این گریه ها بود.
و وقتی گفتم: مرا بخشید , نفس راحتی کشید و گفت: کابوس هایت تمام شد.

نوشته شده در یکشنبه یکم شهریور 1388ساعت 23:20 توسط غزل| |