اول از همه معذرت می خوام که  نتونستم جواب محبت هاتون را بدم اما به خدا بعد از اینکه از سفر امدم به همه سر زدم اما به خاطر مشکل اینترنتی که داشتم نتونستم براتون کامنت بذارم.

مرمر خانم گل دوست نزنینم که اسباب کشی کرده و یه وبلاگ جدید باز کرده که هر کاری کردم نتونستم وارد وبلاگ جدیدش بشم.

صحبا خانم نازنین هم رفته تا دختر گلش را به دنیا بیاره که امیدوارم هم خودش و هم دختر نازنینش سالم باشن و منو هم از دعا بی نصیب نذاره.

از صبورای نازنین هیچ خبری ندارم و فکر کنم مادر بودن اونقدر مشغولش کرده که دیگه وقت نوشتن نداره.

غزال عزیز هم که با دختر نازش سرگرمه و داره مراحل بزرگ شدن کوچولوش را روز شماری می کنه.

صبا ی محبونم هم که تا مدتی آپ نمی کنه و این یه کمی برام عجیبه که چرا؟

بگذریم اما اگر از حال من بخواهید بدونید باید بگم به لطف خدا خوبم و بهتره که بگم خیلی بهترم.

روزایی که نبودم اتفاقات زیادی افتاد که الان واقعا جای گفتنش به دلایلی اینجا نیست اما خوب شاید یه روز براتون بنویسم.

اوضاع خونه بعد از ۱۳ روز که امدم خیلی به هم ریخته بود و گرد و خاک همه جا نشسته بود.

متاسفانه هنوز کاملا روبه راه نشده و هنوز نمی شه اسمش را خونه گذاشت.

همسری عزیز هم که ماشالا از تنبلی ...

خلاصه همش پیش خودم می گم اگه من یه دختر ناز داشتم توی همه ی این کارا کمکم می کرد.

همسری وقتی این حرف را می زنم می گه: تا اون بزرگ بشه که طول می کشه بعدش هم یعنی تو اینقدر تنبلی که واسه تنبلیت می خوای دختر داشته باشی؟

دکترم گفته باید وزن کم کنم و الان تحت رژیم هستم و تا حالا ۳ کیلو کم کردم.

راه رفتن هنوز واسم سخته و مخصوصا پای راستم خیلی اذیتم می کنه.

اما به زودی خوب می شه.

دیگه اینکه تصمیم دارم یه تغییر اساسی به این وبلاگ بدم.

البته منظورم قالب نیست بلکه می خوام فضای وبلاگ را شاد کنم.

حس می کنم زیادی از غم نوشتم و دیگه وقتشه که یه خونه تکونی حسابی توی نوک قلمم الکترونیکیم

بدم.

پس اول از همه به تشویق و محبت های شما عزیزان نیاز دارم و دوم اینکه از این پس نوشتن هر گونه متن غم انگیز و ناامیدانه در این وبلاگ ممنوع می باشد.

کسانی که از این قانون سر پیچی کنند .....ای بابا بی خیال.

فردا می خوام برم ارایشگاه و یه حال اساسی به موهام بدم.

خوب فعلا خداحافظ تا بعد