مثل سگ پاچه می گیرم.

مثل گربه چنگال نشون می دم.

مثل دیوونه ها داد می زنم.

نمی دونم چه مرگم شده.

الکی الکی از خودم دلخورش می کنم. بعد پشیمون می شم و یه گوشه زانوی غم بغل می گیرم.

انگار ویار دعوا کردن دارم.

کاش اونم سرم داد می زد.

کاش یه کمی بهم سخت می گرفت.

نه داد می زنه.... نه حرفی می زنه.

وقتی ایطوری از من می گذره و داد و هوارهام را نادیده می گیره از خودم بدم می اد.

خجالت می کشم بهش بگم: معذرت می خوام.

من همیشه معذرت می خوام و اون همیشه با صبوری منو می بوسه و می گه: نمی خوام ناراحت و عصبی باشی.

دلم واسه مامانم تنگ شده.

احساس می کنم بهش بد جوری نیاز دارم.

انگار از زمان بالغ شدنم هم سخت تر شده.

انگار باید با یکی که از خودمه حرف بزنم.

باید با مامانم درد و دل کنم.

راهنماییم کنه و بهم بگه: دختر این راه و رسمش نیست.

خودم می دونم اما کاش مامانم بود و بهم می گفت.

گاهی به اون دخترایی که مادر دارن و ازدواج می کنن حسودیم می شه.

من  حتی نمی دونم کوچک ترین مسائل زندگیم را چطوری باید پشت سر بذارم.

حتی نمی دونم این داد و هوار ها چقدر می تونه منو از عزیز ترین موجود زندگیم دور کنه.

می دونم اما انگار به روی خودم نمی آرم.

من چه مرگم شده؟

احساس می کنم از خودم خسته شدم.

از این آدمی که توی خودم ساختم خسته شدم.

از این آدمی که شب ها توی ذهنم رژه می ره و آماده باش می ده خسته شدم.

دلم می خواست مثل قدیما دستم به قلم بره.

اینجا نوشتن منو ارضاء نمی کنه.

من تا کاغذ پر نکنم و جوهر روش نپاشم آروم نمی شم.

حالا وقتی قلم دست می گیرم می ترسم بنویسم.

انگار یه هیولا نوک قلمم گیر کرده که می ترسم بیرونش بپاشم.

هیولا را خودم ساختم.

توی چشمام پرورشش دادم.

توی دلم بزرگش کردم.

توی حرفام بهش پر و بال دادم.

دیگه خودمو نمی شناسم.

الکی بهش می پرم.

الکی سرش داد می زنم.

الکی از کوره در می رم.

و اون راستکی صبوری می کنه.

راستکی دلش می شکنه.

راستکی اشک توی چشماش حلقه می زنه.

راستکی می ره یه جایی توی خیابونا توی ماشین گریه می کنه.

و راستکی سرش درد می گیره و می خوابه.

و من الکی الکی تنها می شم و توی تنهایی هام به خودم بد و بیراه می گم.

.

.

.

پ. ن: نظرات این پست هرگز تایید نخواهد شد....