نگاهم را توی چشمات می دوزم و به عمق چشمات نگاه می کنم.

تو همیشه وقتی از من می ترسی سرم داد می زنی.

اما این دفعه ساکتی.

دستم را می برم گوشه لبت و سیگار را از روش بر می دارم.

سعی نمی کنی مانع من بشی.

بهت خوب نگاه می کنم.

انگار چشمات داره باهام حرف می زنه.

سرم را نزدیک گوشت می ارم و می گم: دوست داری واست برقصم؟

احساس می کنم دوست داری .

بلند می شم و آهنگ دوست داشتنی رینگ مای بل( زنگ مرا به صدا در بیاور) را می ذارم و شروع می کنم به رقص.

همون رقصی که دوست داری.

روی پاهام .... روی نوک انگشتام بلند می شم و دور خودم تاب می خورم.

اسمش چی بود؟

پاتیناژ؟ آره چند سالی که توی روسیه درس می خوندم یه معلم رقص داشتم.

یه زن مو بلوند . تو همیشه وقتی می امدی دیدنم او را که می دیدی لبخند می زدی.

بارها ازت پرسیدم به چی نگاه می کنی؟

و تو با لبخند می گفتی: ماریا محشر می رقصه.

اسمش ماریا بود. درسته؟

من اونو به نام خانم استفانو می شناختم.

راستی یادت می اد چند بار بهم گفتی ماریا؟ فکر کنم شبهایی که این اسم را از زبانت شنیدم خوب یادم باشه.

تازه داشتیم برای یه عشق بازی آماده می شدیم.

وقتی بهم گفتی: ماریا! تمام تنم سرد شد.

دیگه هیچ میلی نداشتم.

بگذریم.

ببین خوب می رقصم؟

هی؟ دوست داری ببوسمت؟

سیگار توی دستم داره می سوزه.

راستی اون لیوان شراب را تا ته سر کشیدی؟

چه بد شد.... من چند تا قرص توش ریخته بودم.

ببینم تو با ماریا هم شراب می خوردی؟

هیچ وقت اون روزی را که تو و ماریا را توی اتاق خوابم دیدم فراموش نمی کنم.

همون موقع به خودم گفتم: تمام شد.

و تمام هم شد.

امروز که بعد از ۱۲ سال دیدمت چقدر عوض شده بودی.

ازم خواستی پیشت بمونم.

ببین: من با اینکه ۱۲ سال نرقصیدم هنوز هم به خوبی قبل می تونم روی پاهام برقصم.

تو همیشه عشق من بودی

و من می ترسیدم که تو را از دست بدم.

اما حالا بعد از ۱۲ سال چشم های تو فقط به من نگاه می کنه.

به رقص من.... به اندام من.... به لبخند من.