توی گل فروشی معطل شدم. داشتم واست گل می خریدم . فکر می کردم باید توی دیدار اول حتما چیزی بهت بدم که در خور تو هست. اولش به پسره ی گل فروش گفتم زود تزئینش کن عجله دارم. اما وقتی دیدم با یه کاغذ دو رنگ داره تزئین می کنه گفتم : نه با این نه. با یه چیز قشنگ تر تزئین کن.

بهم گفت: معطل می شیا. به ساعت نگاه کردم. گفتم تا بخوای از ختم پدر دوستت برسی سر قرار شاید یه کم وقت داشته باشم. گفتم باشه عیب نداره.

دوباره کاغذ را باز کرد و با یه چیز دیگه که نمی دونم جنسش چوب بود یا پوست درخت گلها را تزئین کرد.

گل را گرفتم و از گل فروشی آمدم بیرون. تاکسی هم گیر نمی آمد. دوبار زنگ زدی. تو سر قرار بودی و من هنوز نرسیده بودم.

از شانس من تاکسی هم از مسیر دورتری منو رسوند.

با خودم فکر می کردم تو چه شکلی هستی؟ چطوری آمدی؟ منو می شناسی یا نه؟ اصلا منو یادته؟

از دو تا پراید رد شدم دیدم پشت یه تویوتای آبی رنگ نشستی و عینک آفتابی به چشمته. هنوز نتونسته بودم بشناسمت.

از ماشین پیاده شدی و آمدم طرفت و بغلت کردم.

گفتم عینکت را بردار ببینمت.

برداشتی و تازه یادم افتاد که می شناسمت و از خودم خندم گرفت که توی این مدت به هر کسی فکر می کردم جز این چهره ی معصوم.

سوار ماشین شدیم. گفتم ساعت ۵/۵ تا ۶ استاد خارج از کلاس هست.

گفتی: بریم خونه من کفشم را عوض کنم. با خودم گفتم: شاید طول بکشه و بعد از کلاس برسیم اما بازم به خاطر تو نتونستم نه بگم.

رفتیم توی یکی از کوچه ها و تو جلوی در یه خونه ایستادی و گفتی زود بر می گردی.

زود برگشتی و توی این فاصله ۳ تا آهنگ گوش کردم.

بهت فکر می کردم و نمی دونستم چرا اینقدر باهات راحتم.

توی راه از استاد برام گفتی. حرفاتو خوب گوش دادم.

نمی دونم چرا به صداقتت ایمان داشتم.

وقتی رسیدیدم دانشگاه تغییر حالتت را خوب درک کردم.

رفتیم و جلو کلاس استاد آمد و ازمون دعوت کرد بریم توی کلاس.

یکی از شاگردا داشت کنفرانس می داد. احزاب بود.

استاد خوشحال بود. یعنی من فکر می کردم خوشحاله اما استاد همیشه وقتی درونش متلاطم هست اینطوری لبخند می زنه.

بعد از حرفای اون دانشجو استاد من و تو را معرفی کرد.

کلاس که تمام شد آمدیم بیرون.

می دونستم واست سخته و توی دلت آشوبه. می دونستم بعد از این همه مدت که استاد را دیدی دقیقا حال خودم را داری بعد از ۴ سال که استاد را دیده بودم.

استاد نمی خواست ما بریم اما دیگه هوا تاریک بود. خداحافظی کردیم.

توی راه داشتی گریه می کردی.

چند بار فکر کردم حالت خیلی بده.

گفتم با هم بریم یه جایی صحبت کنیم.

قبول کردی.

رفتیم پارک خلدبرین و اونجا قدم زدیم و تو واسم حرف زدی. خیلی چیزا گفتی که شد راز توی این سینه.

وقتی ازت خداحافظی کردم به خودم گفتم چقدر دوست داشتنیه.

ما با هم دوست شدیم. به همین سادگی

به همین سادگی.

و من می خوام کنارت باشم.

همیشه.

مثل یه خواهر.

قول می دم.

باور کن.

تو با صداقت چشمات و کلامت منو پابند کردی.

بذار با هم دوست بمونیم.