سحر خانم سلام.

خیلی با خودم کلنجار رفتم که آیا حق دارم این حرفها را بهت بزنم یا نه؟ می دونی از همون روزی که آمدی دفتر و نوشته هاتو خوندم و سعی کردم بیشتر بشناسمت تا شاید بتونم کمکت کنم اونم به خاطر اینکه یاد آور دوران نوجوانی خودم برام بودی یه حسی بهت داشتم که نمی تونستم عنوانش کنم.

تا حالا که دیگه پیش خودمی و به اصطلاح همکار شدیم.

یه چیزایی بود که خیلی دوست داشتم برایت بگم اما ترسیدم ناراحت بشی. مثل امروز که فهمیدم نارحت شدی و می خواستی منو توجیه کنی که چرا پنج شنبه نتونستی خودتو نگه داری و گریه کردی.

می دونی سحر جان؟ اون روزی که بهت گفتم آدم نباید خودشو تکه تکه کنه و دست آدمای دیگه بده حالا این آدما هر کسی که می خوان باشن.... منظورم همین بود که آدم هر چه محدود تر غیر قابل پیش بینی تر ...

نمی گم دوستی با آدمای زیاد بده یا ادم نباید دوستای زیادی داشته باشه... نه.

این حرفم نیست.

می گم انتشار بین دوستای زیاد اونم به طور شدید خطرناکه.

دوستی مخصوصا توی سن و سال تو دوامش با یه اخم و تشر از بین می ره.

این طبیعیه.

نگو دوستای من این طور نیستن که می گم... اشتباه می کنی.

یه زمانی دفترچه تلفن من پر بود از اسم های رنگارنگ دوستام.

دوستایی که حاضر بودم قسم بخورم که محاله منو به خاطر چیزی جز خودم دوست داشته باشن.

اما حالا از میون اون همه دوست یکی دوتا بیشتر نمونده.

این طبیعیه. چون ادما بزرگ می شن. عقایدشون تغییر می کنه.

تشکیل زندگی می دن و می رن.

امروز بهت گفتم خیلی ازاد گذاشته شدی و این اصلا خوب نیست.

ازادی بد نیست. سحر کوچولو هم می تونه خیلی ازاد تر از اینا باشه. اما یه چیزی خیلی مهمه.

آزادی تو نباید باعث بشه از خانواده دور تر بشی و به دوستا نزدیک تر.

پدر تو ممکنه اونی نباشه که تو دوست داری یا توی رویاهات از یه پدر ایده ال مد نظر داری..

مادر تو ممکنه خصوصیت یه مادر امروزی و ایده ال را نداشته باشه.

اما اونقدر خوب هستند که بزرگ پنداشتنت و بهت این آزادی را دادند تا خودت دوستاتو انتخاب کنی.

که به نظرم یه کمی هم اشتباه کردند.

من نمی گم دیدار از بیماران سرطانی بده.

نمی گم جمع شدن دوستا دور هم بده.

نمی گم سالی یه بار یه کار خوب کردن بده.

اما سحر تو این کارا را اول بدون اطلاع پدر و مادرت کردی. دوم به بهانه ی غلطی این کار را انجام دادی.

نمی دونم توی این سه سال بهشون چی گفتی و گفتی توی این روز کجا می ری؟

مهم هم نیست چون به هر حال حقیقت را نگفتی.

دوست داشتن به هنرمند بد نیست اما باید ببینی می تونی عیبای اونو هم ببینی یا فقط به خاطر یه سری احساسات پاک خودت شیفته ی اون شدی.

هنرمندی که تو دوست داری شاید یه حسن هایی داشته باشه اما عیب های زیادی هم داره.

سحر جان خیلی حرفها دارم که بهت بگم. اما مهم ترین حرفم اینه که اگه می خوای برای خودت یه اسطوره انتخاب کنی بهتره یه کسی را انتخاب کنی که به فرهنگت نزدیک تر باشه.

توی شاهنامه بگرد پره از این اسطوره ها.

تنهایی واسه همه ادما مقدسه. یه موهبته. گاهی لازمه. آدم تنهایی هاشو نباید هر جایی پر کنه .

واسه پر کردن تنهایی هات سعی کن راه های دیگه ای پیدا کنی.

سعی کن منتشر نباشی.

                                                  موفق باشی