وقتی آدم قلم دست می گیرد خیلی چیزها دارد که بنویسد. خیلی حرفها که در دلش تلمبار شده و مجال کلمه شدن نداشته و یک دفعه مثل یک دمل سر باز می کند و محتویاتش را بیرون می ریزد.

همیشه دلم می خواست هر چه در دل دارم را بنویسم . اما ترس ترس فاش شدن درونم مرا از نوشتن باز می داشت.

اما حالا احساس می کنم می توانم خودم را روی اسن کاغذ ها خالی کنم.

شاید با نوشتن خودم اندکی از شور درونم بکاهم و آرامشی را که آرزو داشتن به دست آورم.

نمی دانم از کجا شروع کنم. اما هر لحظه از زندگی من ماجرایی بوده و خود کتابی می شود.

از کودکی گرفته تا نوجوانی و جوانی.

از شب و روزهایی که همه بودند تا آن زمان که هیچ کس نبود جز من و خدا.

بچه که بودم فکر می کردم بزرگ که بشوم می شوم یک خانم دکتر با روپوش سپید و هر روز بعد از کار با یک ماشین سفید می روم دنبال دخترم و او را به پارک می برم.

در رویاهای کودکی ام فقط من بودم و یک دختر شیرین با هوهای دوگوشی.

از هیچ مردی در این رویاها خبری نبود.

کم کم که پا به دبیرستان گذاشتم مانده بودم باید دکتر شوم یا یک خبرنگار فعال روزنامه که کارش مرد زندگی اش است و خبرهایش بچه هایش.

و در دانشگاه دکتر و مهندس جای خودش را به یک زن سیاستمدار داده بود که می خواست خوشبخت ترین مرد دنیا را پیدا کند و تهمینه اش شود و از هفت خان روزگار با هم رد شوند.

شاید هیچ کدام از این رویاها به راستی رویاهای من نبودند.

شاید هم من به اندکی از آنها قانع بودم که برای مابقی شان تلاشی نکردم و شاید هم از تلاش بیش از اندازه بود که خیلی از انها را به دست نیاوردم.

به هر حال زندگی با تمام رویاهای شیرینش می گذرد. روزها از پس هم می آیند و می روند و تنها چیزی که می ماند خاطرات است که گاه رگ جان می گسلند و گاه نفس باد صبا می شوند و جان می بخشند.