وقتی کوچولو بودم.... اون موقع که تازه به دنیا اومدم تو به همه گفتی این دختر ۴۰ میلیونی منه.

هیچ کس جرات نداشت بگه چقدر زشته... سیاه.... اصلا به شما نرفته...

وقتی شد ۳ سالم و عاطی کوچولو هم آمد تو به من گفتی: این دختر خاله پریه. تو دختر منی..

من گفتم بیاریمش خونمون باهاش بازی کنم.

وقتی ۶ سالم شد رفتم توی بیمارستان مامان و کلی آتیش باروندم تو گفتی: دکتر می شی... می دونم.

وقتی رفتم کلاس اول آمدی مدرسه و گفتی: دیگه خودت بزرگ شدی.

واسم خط کش خریدی تا مبصر شدم.

وقتی رفتم کلاس دوم و نقاشی می کشیدم می گفتی: نقاش می شم.

وقتی مامانی رفت پیش خدا تو بغلم کردی و گفتی: غصه ی چیو می خوری؟ من که هستم.

کنار من و عاطی می خوابیدی و دستامونو می گرفتی توی دستت.

رفتم راهنمایی. سر زنگ انشا وقتی انشا می خوندم و بعد واست تعریف می کردم تو می گفتی: نویسنده میشم.

دبیرستان که رفتم منو بردی بیمارستان و اتاق عمل را نشونم دادی.

پا گذاشتم تو دانشگاه گفتی: تو بهترینی.

همیشه تشویقم می کردی.

شعرامو که واست می خوندم دست می کشیدی روی سرم و می گفتی: مرحبا. دختر گل خودم.

عاشق که شدم بهم گفتی: بابایی مواظب احساس پاکت باش.

وقتی گریه کردم گفتی: نمی ذارم کسی اشکاتو در بیاره.

وقتی تنها شدم شدی مونسم.

وقتی هم می خواستم ازدواج کنم بهم گفتی: نمی ذارم کسی ناراحتت کنه.

گفتی: دختر من قیمت نداره. مهرش گل باشه ۲۲۲۵ تا شاخه گل به سال شاهنشاهی که یادش نره آریایی هست و از نسل کورش. یه شاهنامه که یادش نره باید مثل تهمینه صبور باشه.

و منو فرستادی خونه ی بخت.

مدام می پرسیدی: بابایی مشکلی نداری؟

من می گفتم: نه خیالت راحت.

بابایی خوبم نمی دونی چقدر دوستت دارم.

نمی دونی چقدر می خوامت.

نمی دونی چقدر دیونتم.

اما اینو بدون بدون تو نمی تونم یه لحظه هم نفس بکشم.

بخند