روزهای آفتابی و ابری را

روزهای شادی و غم را

روزهای با تو و بی تو بودن را

یادم می اید اتاق ۱۱۰..... یادت هست؟

راستی یادت هست یک روز سر کلاس سرفه ات گرفت؟ من ردیف جلو می نشستم.

رفتم برایت آب آوردم . فکر کنم لیوان حنیفه را گرفتم.

یادت هست آن روز۱۰/۲/۸۲ که تو یک سررسید به من هدیه دادی؟

یادت هست توی دفتر بخش گفتی من یکی از بهترین شاگردهایت هستم؟

من همیشه بابت این موضوع به خودم می بالیدم.

یادت هست هر وقت می آمدم توی دفترت سرت شلوغ بود و کلی آدم می امدند که با تو حرف بزنند؟

من می گفتم کاش یکی می آمد حالت را بپرسد بدون اینکه درخواستی داشته باشد تا تو از خستگی در بیایی.

یادت هست گاهی ایمیل های کوتاه برایم می فرستادی؟

راستی من دستخط تو را روی لوح فارغ التحصیلی ام دارم.

با یک شعر زیبا.

نمی دانم آیا آن را با رغبت نوشتی یا به اجبار.

راستی یادت هست توی پله ها گفتم تهمینه شدم؟ تو یکه خوردی. من سرخوش بودم و نفهمیدم چرا توی سالن موقع پرسش و پاسخ آنطوری نگاهم می کردی.

حتی وقتی به من گفتی می ترسم تو را از دست دهم.

کاش آن موقع ته چشم هایت رد پای آینده را دیده بودم تا حالا اینقدر خجالت زده ی چشمهای بارانی و آسمانی ات نباشم.

یادت هست چقدر برای درس احزاب التماس کردم و مدیر گروه قبول نکرد و من یک جلسه آمدم سر کلاس؟

راستی چرا وقتی بعد از ۱ سال و اندی سر کلاس تئوری آمدی جلسه بعد دیگر نیامدی؟

من فکر کردم شاید بتوانم بگویم چقدر متاسفم اما فرصت نشد.

تو دسته کلیدت را توی کلاس جا گذاشتی و من آن را برایت آوردم اما تو فرصت ندادی بگویم به خاطر همه چیز متاسفم.

تو خیلی بزرگی. خیلی خوبی و خیلی مهربانی.

هروقت فکر می کنم که چقدر عذابت دادم از خودم بدم می اید.

من برای همه ی روزهایی که یاد تلخی من آزارت داد معذرت می خواهم.

تو هنوز هم مرا به اوج احساسات پاک شاعرانه می بری.

هنوز هم در من ترنم شعری.

هنوز هم آوی فصل هایی.

هنوز هم برای من آسمانی.